Debuutroman Kim van Kooten

Debuutroman Kim van Kooten

We kennen haar als actrice van succesvolle series en films en scenarioschrijfster van kaskrakers als Alles is Liefde. Multitalent Kim van Kooten debuteert nu met haar eerste roman Lieveling.

Puck is vijf jaar en woont met haar moeder in een achterstandswijk in Rotterdam. Op een dag verhuizen ze naar een kapitale villa in Zwijndrecht, waar de nieuwe man van haar moeder woont. Het lijkt een sprookje: de man – die door Puck ‘ome Meneer’ wordt genoemd – ontfermt zich over het meisje. Ome Meneer overlaadt haar met cadeaus, wast drie keer per week Pucks haren en samen maken ze lange tochten in zijn grote auto.

In Lieveling – gebaseerd op het verhaal van Pauline Barendregt, design director en eigenaar van Studio Button – geeft Kim van Kooten een stem aan het meisje Puck, en weet ze dankzij haar lichtvoetige, maar haarscherpe toon het onvoorstelbare voorstelbaar te maken. Ze laat licht schijnen op een donker thema en weet een heftig verhaal met humor te vertellen. Zo vertelt de achterflap van het boek.

Vanaf de eerste pagina kruipt Puck onder je huid en worden de karakters in het boek neergezet. Het is 1975 en Puck is 5 jaar. Haar moeder heeft het druk met heel veel dingen. Zoals haar benen scheren en haar haar heel hoog föhnen. Met weggaan uit het hun huis om er nooit meer terug te keren. Maar even niet met de jarige Puck. Puck heeft nog geen kadootje gekregen en geen idee heeft wat ze gaan doen voor haar verjaardag. Dat wordt snel duidelijk. Ze gaan in een nieuw huis wonen met een nieuwe man voor mama.

Op chronologische wijze ontvouwt zich het leven van Puck, dat even onthutsend als ontroerend is, gruwelijk en aandoenlijk en zelfs (pijnlijk) komisch. Met haar geestige, haarscherpe observaties steelt Puck je hart, en je laat haar niet meer los. Dat je dit verhaal wilt uitlezen is te danken aan een sterk staaltje schrijfstijl van Van Kooten waarin compassie en humor het  loodzware thema draaglijk maken.

 

Een fragment uit het Lieveling:

Ik mocht een keertje mee toen mijn moeder daar

ging schoonmaken. Eigenlijk was het niet echt schoonmaken

wat ze deed. We hebben eerst heel lang televisiegekeken.

Ik dronk cola en zij rookte. Op het laatst heeft ze een klein beetje

gestofzuigd. Ze houdt niet van schoonmaken, omdat ze er niet

voor op de wereld is gezet, zegt ze. Maar ze had een zilveren

jas gezien en die wilde ze kopen. Mevrouw Marsman zou haar

vijfentwintig gulden betalen. Aan het einde van de dag kwam

mevrouw Marsman thuis en zei: ‘Dit was dus eens maar nooit

weer.’

‘Mijn idee,’ antwoordde mama. ‘Ik ben ook eigenlijk kapster.’

 

 

Share This